Lajatico è… bellissimo!

Andrea Bocelli en Irene de RaadtHet concert met Andrea Bocelli, Plácido Domingo, Katherine Jenkins en anderen in het Teatro di Silenzio in Lajatico was een geweldige ervaring! Wat een geweldige sfeer! Sowieso was de sfeer in het stadje zelf al heel bijzonder. De repetities waren trouwens ook toegankelijk voor publiek. Spannend!

Aankomende in Lajatico was ik verbaasd hoe klein het stadje is – ik denk niet meer dan 2000 inwoners. Het theater, wat maar eens per jaar wordt gebruikt voor het concert en daarom de rest van het jaar stil is – vandaar de naam “Teatro di Silenzio” – ligt midden in de glooiende heuvels van Toscane, vol met zonnebloemen, een strakblauwe hemel… erg mooi! Andrea kwam aan op een prachtig zwart paard, waarmee hij eerst nog twee rondjes reed rond het “meertje” in het theater. Een spectaculaire opening! Hij zong om te beginnen een aria uit Tosca, daarna de moeilijke aria “O Paradiso” uit “L’Africana”. Gasten waren onder meer Plácido Domingo, een mij onbekende Italiaanse sopraan (dat moeten de Italianen ook van mij gedacht hebben) en de Britse mezzo Katherine Jenkins. Zij zong aan het einde “Con Te Partirò” met Andrea. Het was een geweldige ervaring, de bekende Plácido Domingo in het echt te zien. Wat een sympathieke man! Alle medewerkers werden erg trouwens allemaal erg enthousiast ontvangen, er heerste een gemoedelijke sfeer en alles rond het verblijf en het hotel was, ondanks het tradionele beeld wat men vaak van Italianen heeft, perfect georganiseerd.

De repetities waren in de hete zon niet meer dan een overlevingsstrijd voor alle deelnemers – mezelf incluis – het koor had het warm (was het 40 graden? 41?) en de sfeer was overdag enigszins gestresst. ‘s Avonds daarentegen was het heerlijk koel en het concert een bijna sprookjesachtige ervaring. Hoewel het koor niet veel te doen had, was het “Libiamo” een mooie afsluiting van een spetterend concert, met zoveel Italianen, en na afloop was er een groot applaus, wat minutenlang duurde.

‘s Nachts is het feest doorgezet in een café (eigenlijk restaurant, men eet in Italië bij voorkeur altijd en overal) en toen de ochtend kwam, was het alweer tijd om huiswaarts te keren. Maar niemand neemt mij deze ervaring nog ooit af!

Het duet met Andrea kun je beluisteren onder audio.